Jak wspominałem w poprzednim wpisie, mnisi organizują się w zakony. Są osobne zakony męskie i żeńskie. Małe zakony mają tylko jeden klasztor, największe po kilkaset. Można zdefiniować zakon jako grupę mnichów powiązanych wspólną regułą, którzy pracują, jedzą i badają zamierzenia Losu wspólnie.
Zakony są hierarchiczne. Ich strukturę można wyobrazić sobie jako trójkąt, którego podstawę stanowią nowicjusze, którzy nie przyjęli jeszcze święceń i nie mają wytatuowanego Trzeciego Oka pośrodku czoła. Tatuaż ten wyróżnia mnichów spośród świeckich i jest tatuowany wszystkim mnichom, niezależnie od tego, czy mają otwarte Trzecie Oko, czy nie. Wygląd tatuażu różni się w różnych zakonach - razem z szatami i sposobem golenia włosów (tonsurą) pozwala na rozpoznanie, który mnich należy do którego zakonu, a więc i jego pozycję teologiczną.
Oczywiście, większość nowicjuszy nigdy nie zostaje pełnoprawnymi braćmi/siostrami. W trakcie swojego życia zakonnego bracia/siostry mogą otrzymywać kolejne tatuaże na podstawie swoich widzeń, teorii i przeżyć, np. mniszka skupiająca się na powszechności cierpienia w świecie może od swej przeoryszy uzyskać pozwolenie na wytatuowanie sobie stylizowanej łzy pod jednym okiem.
Na czele każdego klasztoru stoi przeor/przeorysza, wybierani przez braci/siostry zrzeszone w tym klasztorze po śmierci i pogrzebie poprzednika. Jeśli zmarły przeor/przeorysza byli obdarzeni otwartym Trzecim Okiem, ich duch najczęściej wpływa dość wyraźnie na wybór następcy, dając jednoznaczne omeny i znaki. W przypadku wyjątkowo oświeconych jednostek, ich pośmiertny wpływ na życie zakonu może trwać jeszcze przez wiele lat po wyborze następcy, który w takiej sytuacji jedynie wypełnia wolę zmarłego poprzednika.
Jeśli dany zakon posiada wiele klasztorów, to przeorzy/przeorysze każdego z nich zbierają się, by spośród siebie wybrać opata/ksienię na synodzie elekcyjnym. Procedura wyboru jest najczęściej wzorowana na wyborze przeora/przeoryszy, tylko odbywa się z większą pompą, i tak samo jak tamta, zawiera w sobie elementy losowości, przez które w wybór może ingerować zmarły poprzednik, a nawet i sam Los. Opat/ksieni rządzą swym zakonem z pomocą rady centralnej, zwanej różnie świętą radą, wielką radą, szczęśliwą radą lub jeszcze inaczej.
Synody (zjazdy wszystkich przeorów/przeorysz danego zakonu) mogą być też zwoływane w celu ustalenia wierzeń danego zakonu. Opaci/ksienie najczęściej jedynie przewodniczą takim synodom, jednak w kilku zakonach ich jedynowładztwo jest o wiele bardziej posunięte.
Przedstawiciele różnych zakonów (najczęściej opaci/ksienie i przeorzy/przeorysze największych klasztorów) spotykają się też na zebraniach międzyzakonnych, zwanych soborami. Sobory są świetnym sposobem na rozwiązanie różnic, w tym teologicznych, zanim te doprowadzą do wojny.
Zakony utrzymują się z dobrowolnych datków (na przykład tych uiszczanych przez bogatych rodziców nowicjuszy w zamian za pobieraną przez nich naukę), z opłat za czytanie omenów i odprawianie rytuałów, z żebractwa nowicjuszy i młodszych braci/sióstr, ale przede wszystkim z podatków, które płacą podległe im wsie. W zależności od regionu, większość wsi może być albo samorządna, albo podległa właśnie zakonom - obie te opcje są przez chłopstwo uważane za lepsze niż podległość armiom (która prowadzi do poboru) lub miastom (która prowadzi do wyzysku ekonomicznego).
///
As I mentioned in the previous entry, monks congregate in monasteries. There are separate men's and women's monasteries. Small monasteries consist of only one convent, while the biggest ones of hundreds. You can define a monastery as a group of monks connected by a single rule, who work, eat and study the intentions of Fate together.
Monasteries are hierarchical. Their structure can be thought of as a triangle, with its base consisting of the novices who have not yet taken their vows and who haven't yet had the Third Eye tattooed in the middle of their foreheads. This tattoo is what distinguishes monks from the laity, and is tattooed on all monks, even if they haven't been born with their Third Eye open. The tattoo varies in look from monastery to monastery - together with robes and the way they shave their heads (tonsure), it can be used to distinguish which monk belongs to which monastery, and what theological positions he/she stands for.
Of course, most novices never become full brothers/sisters. During their monastic life, brothers/sisters can receive further tattoos based on their visions, theories, and experiences. For instance, a nun who concentrates on the commonality of suffering in the world can be allowed by her prioress to tattoo a stylized image of a tear under one eye.
Each monastery is headed by a prior/prioress, chosen by the brothers/sisters of that monastery after the death and funeral of the predecessor. If the late predecessor had their Third Eye open, their spirit usually clearly affects the outcome of the election, by giving unequivocal signs and omens. In the case of particularly englightened persons, their posthumous influence on the monastery can last for many years after the successor's election, in which case the successor merely fulfills the predecessor's will.
If a given monastery consists of multiple convents, then the priors/prioresses of each convene during an electoral synod to elect the abbot/abbess. Electoral procedure is usually the same as the one used during the election of the prior/prioress, only much grander in scale. It also contains elements of randomness, through which the election can be influenced by the late predecessor, or even by Fate itself. Abbot/abbess rules their monastery with the help of a central council, variously called the holy council, the great council, the lucky council, or otherwise.
Synods (congresses of all priors/prioresses of a particular monastery) can also be convened in order to decide on the exact beliefs of that monastery. Abbots/abbesses usually only preside over synods, but in a few monasteries their autocracy is much more advanced.
Representatives of various monasteries (usually abbots/abbesses and priors/prioresses of the biggest convents) also meet for inter-monastic congresses called common coucils. Common councils are a great way to settle disputes, including theological ones, before they lead to war.
Monasteries subsist on voluntary contributions (such as the ones paid by the novices' well-off parents in exchange for their education), fees for omen reading and conduct of rituals, almsbegging by the novices and younger brothers/sisters, but most importantly on taxes levied on their subject villages. Depending on the region, most villages can either be autonomous or subject to monasteries - both of these options are preferable in the eyes of the peasantry to being subject to an army (which is connected with enlistment) or to a city (which leads to economic exploitation).
