Mahnedan wypływa wodospadem ze Zwierciadła Dusz, jeziora termalnego karmionego przez podbiegunowy lodowiec, a następnie płynie przez Ziemie Środkowe ku rozległej delcie zwanej Morzem Brązowym, której południowy kraniec zahacza o równik. Po drodze mija następujące ziemie: górzystą Apię (Apianę), graniczącą ze Stepem Tekię (Tekianę), gęsto zaludnioną Lhamię, piękną Langianę i bagnistą Psingianę. Poniżej pokrótce opiszę każdą z tych krain.
Apia (Apiana)
Górzysta, słabo zaludniona kraina od północy granicząca z podbiegunowym lądolodem, przez trzy czwarte roku skuta okowami brutalnej zimy. Gwałtowne roztopy w połowie między równonocą wiosenną a przesileniem letnim przynoszą liczne powodzie, dodatkowo karmione przez pierwsze deszcze po suchej zimie. W dolinach rzek lato jest krótkie, bagniste i pełne komarów, z kolei szczyty Gór Kamiennego Węża, sięgające jedenastu tysięcy metrów, nigdy nie doświadczają letniego ciepła. Apowie wykorzystują krótki okres wegetacji do uprawy prosa, pszenicy i żyta, oraz do wypasu kóz i owiec na górskich halach. Mrozy powracają już w okolicach równonocy jesiennej, przynosząc ze sobą obfite śnieżyce, a późniejsza zima jest sucha z powodu olbrzymiej strefy wysokiego ciśnienia wpływającej na pogodę nad całymi Ziemiami Środkowymi. W tym okresie Apowie zadowalają się dietą bogatą w ryby, dziczyznę i przetwory, konsumowane przy okazji licznych zimowych spotkań. Podróżowanie jest zaskakująco łatwe po skutych lodem rzekach, więc poszczególne doliny są ze sobą zżyte, a potrafią bardzo różnić się od sąsiednich, co prowadzi do różnorodności kultur i obyczajów - mówi się nawet, że najbardziej odizolowane plemiona Apów oddają się kanibalizmowi.
Tekia (Tekiana)
Spośród wszystkich krain, Tekia ma najmniej wspólnego z Wielką Rzeką, która jedynie muska jej północno-zachodnie rubieże. Dominują tu wzgórza i rozległe równiny, na północy wznoszące się ku pogórzu Gór Kamiennego Węża, na zachodzie graniczące z jałową Pustą Ćwiartką, a na wschodzie otwierające się na przepastny chaos Stepu. Klimat przez większość roku jest suchy, przerywany gwałtownymi, letnimi burzami, które przynoszą życiodajne deszcze i dewastujące trąby powietrzne oraz grad. Koryta większości rzek wysychają w trakcie zimy, a na wiosnę zamieniają się w śmiertelne pułapki, kiedy nawiedzają je powodzie błyskawiczne. Zimy są bardzo mroźne, a lata doskwierają nieznośną spiekotą. Wielkie stada kopytnych przemierzają te równiny, zaś Tekowie wypasają bydło i uprawiają pszenicą. Cały czas istnieje ryzyko, że coś wyjdzie ze Stepu: najazd koczowniczych Sariów, 50-metrowy potwór ziejący ogniem ze swoich 17 głów, czy nagły opad trujących żab. Ciężkie życie wymusiło na Tekach poziom zorganizowania i militaryzacji niespotykany wśród innych ludów - większość miejscowości, na czele z Jedenastoma Fortami, znajduje się pod władzą watażków, którzy pobierają daniny przede wszystkim w służbie wojskowej i przymusowej pracy potrzebnej do budowy umocnień, kanałów i gromadzenia żywności. Z tego też powodu teccy najemnicy cieszą się w innych krainach wysokim uznaniem, a wiele wojskowych rodów może poszczycić się pochodzeniem od pradziada Teka.
Lhamia
Najludniejsza z krain, poprzecinana siecią dróg i kanałów ciągnących się po horyzont. Pola ryżowe, zagrody dla świń i stawy rybne żywią gęsto zaludnione miasta położone wzdłuż Mahnedanu, który po przekroczeniu przełomu Świętej Góry rozlewa się po tej żyznej i płaskiej ziemi, osiągając szerokość ponad 10 mil. Klimat jest łagodny, zimy rzadko przynoszą mróz czy śnieg, a monsun, wiejący od przesilenia letniego do równonocy jesiennej, łagodzi letnie upały, przynosząc jednostajne, ciepłe deszcze. Święta Góra - wydrążony przez wieki pracy niezliczonych mnichów monolitowy ostaniec o niezwykle regularnym kształcie - jest ośrodkiem co prawda nienajwiększego, ale zdecydowanie najważniejszego spośród Pięciu Wielkich Miast. W jej wydrążonych halach swoje siedziby ma 1111 zakonów, które każdego dnia rozsyłają do podległych im filii niezliczone dokumenty, wyroki, nadania, decyzje i prognozy, z których to władze mniejszych miejscowości czerpią swą legitymację do rządzenia. Żadna inna kraina nie może poszczycić się takim przepychem i tak zawziętą walką o władzę wśród bogatych rodów - a także takim tłokiem, przestępczością i biedą w przeludnionych slumsach pospólstwa. To też w Lhamii znajdziemy największy odsetek ludzi, którzy nie są wolni - blisko jedna trzecia pracuje czy to na wykupienie się z wielopokoleniowego długu, czy też została pojmana na wojnie.
Langiana
Położona nad brzegami Auridany, największego prawego dopływu Wielkiej Rzeki, Langiana jest krainą piękna i umiarkowania. Jej klimat jest łagodny, zimy niemroźne, wiosenne ocieplenie przybywa już przed równonocą wiosenną, a letnie opady są miarowe i jednostajne. Żyzne, pofalowane pola przynoszą większe plony niż gdzie indziej, a liściaste lasy pełne są zwierzyny łownej. Na południowych stokach wzgórz Langowie uprawiają winorośle i herbatę, a w przydomowych ogródkach - zioła i warzywa. Langiańska poezja i muzyka znane są nad całym Mahnedanem, a obraz młodego Langa jako romantycznego rozbójnika w szerokim kapeluszu to stereotyp żywy zarówno w ludowych podaniach, jak i sztukach teatralnych Wielkich Miast.
Psingiana
Najbardziej południowa z krain, Psingiana ma dwa oblicza. Pierwsze to potężna portowa metropolia Tancyku, jedyne z Pięciu Wielkich Miast niepołożone w Lhamii, a do tego najludniejsze; drugie to cała reszta tej krainy, czyli niekończący się labirynt słonych bagien, lasów namorzynowych i niedostępnych wiosek na palach, zwany Morzem Brązowym. Jest to w rzeczywistości gigantyczna delta Mahnedanu, której nazwa bierze się od ton mułu nieustannie nanoszonych przez Rzekę i zmieniających wygląd i położenie tysięcy wysp i odnóg rzecznych. Władze Tancyku, w celu zachowania żeglowności i podtrzymania dobrobytu miasta, cały czas utrzymują Wielki Kanał o długości ponad 100 mil, którym statki mogą wypłynąć na otwarte Morze Ciepłe. Psingiana nie doświadcza zim, ani nawet pory suchej i deszczowej. Od równonocy jesiennej do wiosennej pada co prawda mniej, jednak pada cały czas, a wybrzeża nawiedzają cyklony i potwory morskie. Przed przesileniem letnim zaczyna wiać potężny monsun, który przez następne ćwierć roku kąpie całą krainę w ulewnych deszczach. Psingowie radzą sobie w tych warunkach, żyjąc w domach na palach lub na łodziach, wielu z nich jest też wyjątkowo sprawnymi pływakami, potrafiącymi nurkować o wiele dłużej niż inni ludzie.
Należy jeszcze wspomnieć o kilku innych krainach, które mają jakiś związek z Ziemiami Środkowymi. Po pierwsze, Pusta Ćwiartka to płaskowyż wbijający się klinem między Tekię, Lhamię a Psingianę - ziemia jałowa, pełna trujących wyziewów, pól asfaltu i cyklopowych ruin, zamieszkała przez oszalałe duchy i ponurych eremitów. Po drugie, poza półokręgiem Gór Kamiennego Węża leży kilka krain, przede wszystkim zachodnia Kolnida i smagany sztormami, niewielki półwysep Iryntu. Na wschodzie leży oczywiście chaotyczny, wiecznie zmienny Step, w którym ani czas, ani geografia nie są pewne, a na południe od niego bogata, wyspiarska Damakura. Natomiast gdzieś indziej na Morzu Ciepłym, w nieznanym kierunku, za wirami i zdradzieckimi prądami, leżą Wyspy Wężowe, których mieszkańcy czasem najeżdżają wybrzeża Psingiany, by rabować i plądrować. Ale to historia na inny raz.
///
Mahnedan cascades out of the Mirror of Souls, a thermal lake fed by the polar glacier, and then flows through the Middle Lands towards a vast delta called the Brown Sea, whose southern tip touches the equator. Along the way it passes through the following lands: mountainous Apia (Apiana), Tekia (Tekiana) which borders on the Steppe, densely populated Lhamia, beautiful Langiana, and marshy Psingiana. Below I'll briefly describe each of these lands.
Apia (Apiana)
A mountainous, sparsely populated land, bordering on the polar ice cap to the north, for three-fourths of the year gripped by brutal winter. Sudden thaws halfway between the spring equinox and the summer solstice bring abundant flooding, fed also by first rains after dry winter. In the river valleys the summer is short, boggy and full of mosquitos, but the peaks of the Stone Snake Mountains, reaching 11,000 meters high, never experience summer warmth. The Aps make use of the short vegetation period by growing millet, wheat and rye, and by letting flocks of goats and sheep pasture on the alpine tundra. Frost comes back as soon as autumn equinox, bringing heavy snowstorms, but the later wintertime is dry thanks to an enormous zone of high pressure affecting weather patterns over the whole Middle Lands. During this time the Aps enjoy a diet rich in fish, wild game and preserves, consumed during many a winter meetings. Travel is surprisingly easy along the frozen rivers, so each valley is a close-knit community, but they usually differ very much from the next valley over. This leads to a diversity of cultures and customs - it is even said that the most remote Apian tribes engage in cannibalism.
Tekia (Tekiana)
Out of all the lands, Tekia has the least to do with the Great River, which only touches its north-western borders. Hills and open plains dominate here, rising in the north towards the foothills of the Stone Snake Mountains, in the west bordering on the barren Empty Quarter, and in the east opening towards the wide chaos of the Steppe. The climate is dry most of the year, interrupted by violent summer storms which bring life-supporting rains and devastating tornadoes and hail. The beds of most rivers dry up during winter and turn into deadly traps during sprintime flashfloods. Winters are very cold, while summers scorch with unbearable heat. Ungulates traverse these plains in droves, while Teks herd cattle and farm wheat. There's a constant threat that something will come out of the Steppe - a raid of nomadic Sarias, a 50-meter monster breathing fire from its 17 heads, or a sudden shower of toxic frogs. Harsh life has made the Teks organize and militarize to the levels unseen among other nations - most settlements, the Eleven Forts most prominently, are under the rule of warlords who exert tribute chiefly in military service and forced labor, needed to build fortifications, canals and store food. Because of this, Tekian mercernaries are renowned throughout the Middle Lands, and many military lineages pride themselves in originating from a Tekian forefather.
Lhamia
The most populous of the lands, crisscrossed by a network of roads and canals which stretch towards the horizon. Rice paddies, pig pens and fisheries feed densely populated cities along the Mahnedan, which, after crossing the Holy Mountain Gorge, spills across this fertile and flat land and widens to more than 10 miles. The climate is mild, winters rarely bring snow or cold, and the monsoon, blowing from the summer solstice to the autumn equinox, soothes summer heat by bringing steady, warm rains. The Holy Mountain - a monolithic mogote of incredibly regular shape, carved through the ages by countless monks - is the center of perhaps not the biggest, but surely the most important of all the Five Great Cities. In its carved halls there are seats of 1111 monasteries, which every day send out countless documents, sentences, decrees, charters, edicts and prognosthics to their daughter branches - upon which the governments of smaller cities base their legitimacy. No other land can boast of such glamor and such fierce struggle for power among the rich houses - and also of such squalor, crime and poverty in the slums of the poor. It is also Lhamia that has the biggest percentage of the population that isn't free - nearly one third work either to buy themselves out of multi-generational debt, or because they have been captured in war.
Langiana
Located along the shores of Auridana, the biggest right-side tributary of the Great River, Langiana is a land of beauty and moderation. Its climate is temperate, winters barely cool, spring warming comes before the spring equinox, and summer rains are steady and regular. Fertile rolling hills bring harvest more abundant than anywhere else, and deciduous forests are full of wild game. On the southern slopes Langs cultivate grapevine and tea, and herbs and vegetables in their home gardens. Langian poetry and music are known all along the Mahnedan, and the image of a young Lang as a romantic rogue in a wide-brimmed hat is a stereotype known both in folk legends and theatre dramas of the Great Cities.
Psingiana
The most southerly of the lands, Psingiana has two faces. The first one is the mighty port metropolis of Tancyk, the only of the Five Great Cities not located in Lhamia, yet the most populous; the other one is the rest of this land, a neverending maze of salt marshes, mangrove forests and inaccessible villages on stilts, called the Brown Sea. It is, in fact, the gigantic delta of the Mahnedan, whose name comes from the tonnes of silt being carried over by the River, changing the shape and location of the thousands of islets and river branches. In order to sustain the navigability of the Sea and the prosperity of the city, Tancyk government is constantly maintaining the 100-mile long Great Canal, so that ships could sail into the open Warm Sea. Psingiana does not experience winters, nor even wet and dry seasons. Between the autumn and spring equinoxes it might rain less, but nevertheless it rains all the time, and the shores are buffetted by cyclones and visited by sea monsters. Before the summer solstice the great monsoon begins to blow, and for the next quarter of the year it washes the entire land in torrential rains. The Psings deal with these environment by living in houses on stilts or on boats, many of them are also exquisite swimmers who can dive for far longer than other humans.
It is necessary to mention a few other lands which have some connection to the Middle Lands. First of all, the Empty Quarter is a plateau that wedges itself between Tekia, Lhamia and Psingiana - a barren land, full of toxic fumes, fields of asphalt and cyclopean ruins, inhabited by mad ghosts and grim hermits. Secondly, beyond the half-circle formed by the Stone Snake Mountains there are a few countries, chiefly the westerly Kolnida and the small peninsula of Irynt, buffetted by storms. To the east there is of course the chaotic, ever-changing Steppe, in which neither time nor geography are certain, and to the south of it the rich island of Damakura. Meanwhile, somewhere else in the Warm Sea, in an unknown direction, beyond whirlpools and treacherous currents, there are Snake Islands, whose inhabitants sometimes raid the shores of Psingiana to pillage and plunder. But this is a story for another time.
