Oto historia, którą Huaci opowiadają o swoim pochodzeniu:
Dawno temu, stary bogaty kupiec Áhviman miał siedmiu synów, a na imię mieli:
- ten najstarszy, Prímeas,
- ten najgrubszy, Máhneas,
- ten najpiękniejszy, Kálios,
- ten odważny, Válios,
- ten fałszywy, Pséudos,
- ten najgłupszy, Nárkuos,
- ten najmłodszy, Pétios.
Kiedy ojciec Áhviman usłyszał, że do zdobycia jest wielki skarb, wysłał wpierw swojego ulubionego, najstarszego syna Prímeasa, by mu go przyniósł. Prímeas był jednak dumnym człowiekiem, który chciał znaleźć skarb samemu. Nie spytał o niego ani przekupek na targu, ani dzieci w bocznych uliczkach, ani robotników na polu i na budowie. Kiedy zapadł wieczór, wrócił do ojca z pustymi rękami, a Áhviman strasznie się na niego zezłościł.
Następnego dnia, Áhviman wysłał swojego drugiego syna, by ten przyniósł mu skarb. Máhneas zasięgnął języka wpierw kupując łakocie u przekupek na targu, a potem dzieląc się nimi z dziećmi w bocznych uliczkach i z robotnikami na polu i na budowie. Dowiedział się, że skarb znajduje się w ukryciu po drugiej stronie muru w zachodniej części miasta. Mur okazał się zbyt wysoki, by dało się przez niego przeskoczyć albo przejść po drabinie, za to Máhneas znalazł w nim furtkę - była ona jednak bardzo mała! Jakkolwiek próbował, był po prostu za gruby, by się w niej zmieścić. Kupił nawet na targu miarę oliwy, natarł się cały i próbował przecisnąć przez furtkę, ale nic to nie dało! Kiedy zapadł wieczór, wrócił do ojca z pustymi rękami, a Áhviman strasznie się na niego zezłościł.
Następnego dnia, Áhviman wysłał swojego trzeciego syna, by ten przyniósł mu skarb. Kálios zasięgnął języka u przekupek, które, oczarowane jego wdziękiem, powiedziały mu, by skarbu szukał po drugiej stronie muru w zachodniej części miasta. Kálios znalazł małą furtkę w murze, przeszedł przez nią z łatwością, a jego oczom ukazał się przepiękny ogród. Pośrodku ogrodu, nad stawem w cieniu drzew, wypoczywały piękne niewiasty. Kálios nie był w stanie przejść obok nich obojętnie, a one odwzajemniły jego zaloty z powodu jego piękna. Kiedy zapadł wieczór, a Kálios nie wrócił do ojca, Áhviman strasznie się zląkł o syna.
Następnego dnia, Áhviman wysłał swojego czwartego syna. Válios zasięgnął języka u swego starszego brata i wiedział, by udać się pod wysoki mur w zachodniej części miasta. Znalazł małą furtkę w murze, przeszedł przez nią, a jego oczom ukazał się przepiękny ogród. Pośrodku ogrodu, nad stawem w cieniu drzew, znalazł Káliosa spędzającego czas z niewiastami. Zezłościł się na brata, przypominając sobie, jak bardzo ich ojciec zląkł się o niego, gdy Kálios nie wrócił poprzedniego wieczoru. Wtem obaj usłyszeli głosy mężów niewiast, którzy ich szukali, bo one też nie wróciły na noc do domów. Kálios zląkł się, wiedział bowiem, że czeka go sroga kara, i chciał uciekać. Válios jednak ani myślał stchórzyć, wyszedł na spotkanie mężów niewiast, i poprzysiągł im obronić swojego brata. Był sam jeden, więc tamci pobili go dotkliwie, Káliosa również. Kiedy zapadł wieczór, a ani Kálios, ani Válios nie wrócili do ojca, Áhviman jeszcze bardziej zląkł się o synów.
Następnego dnia, Áhviman wysłał swojego piątego syna. Pséudos również dowiedział się od swego starszego brata, by udać się pod wysoki mur w zachodniej części miasta. Znalazł małą furtkę, przeszedł przez nią, a pośrodku ogrodu, nad stawem w cieniu drzew, nie znalazł ani niewiast, ani swych zagubionych braci. Poszedł więc dalej ścieżką, która wiła się przez ogród, w stronę domów po jego przeciwnej stronie. Gdy wszedł do pierwszego z nich, gospodarz spytał go, czy zna dwójkę młodzieńców, których poprzedniego dnia pobito nad stawem w ogrodzie. Pséudos zaprzeczył, bowiem zwykł kłamać, wyszedł czym prędzej i udał się do następnego domu. Wszedł do niego, a gdy i gospodarz tego domostwa spytał go, czy szuka dwójki młodzieńców, których poprzedniego dnia pobito nad stawem w ogrodzie, również zaprzeczył i wyszedł czym prędzej. Zwykł bowiem kłamać i bał się, żeby i jego nie pobili. Gdy wszedł do trzeciego domostwa, ujrzał swoich braci, Káliosa i Váliosa, leżących w dalszym pokoju. Już chciał ruszyć ku nim, ale gdy gospodarz spytał go, czy zna tych młodzieńców, speszony zaprzeczył i zamiast tego wyszedł. Kiedy zapadł wieczór, wrócił do ojca bez braci, a Áhviman strasznie się na niego zezłościł.
Następnego dnia, Áhviman wysłał swojego szóstego syna, przeklinając swój los. Nárkuos był bowiem najgłupszym z jego synów. Powiedział sobie jednak "Lepsi od niego zawiedli. Zgubiła ich duma, obżarstwo, pożądliwość, brawura i kłamstwo. Temu mojemu synowi brakuje tylko rozumu, może więc wykaże się cnotami, których zabrakło starszym". Dla pewności jednak polecił, by Máhneas odprowadził swojego młodszego brata i czekał za nim przy furtce w murze. Gdy Nárkuos przeszedł przez małą furtkę, a jego oczom ukazał się przepiękny ogród, zaczął gonić za pawiami, wiewiórkami i małymi ptaszkami, zapominając o zagubionych braciach. Biegał i biegał, wchodząc coraz głębiej w zarośla w dzikiej części ogrodu. Wtem, jego oczom ukazał się przedziwny widok: paw o piórach jaśniejących bielą i oczach czarniejszych od najczarniejszej nocy, który śpiewał głosem niewiasty. Kiedy zobaczył Nárkuosa, zwrócił się do niego: "Wiem, że jesteś bratem tych, którzy pobici leżą teraz w domu swych oprawców. Czy nie wiesz, że za wypuszczenie ich zażądają okupu? Jak chciałeś uwolnić braci, skoro nie masz nic wartościowego przy sobie?". Nárkuos nie miał na to odpowiedzi, paw więc mówił dalej: "Jedno pióro z mojego ogona cenniejsze jest niż psingiańskie przyprawy i złoto z kopalń Apiany. Jest tylko jedna rzecz cenniejsza niż ono - nazwij ją, a podaruję ci najmniejsze moje pióro, byś mógł wykupić braci". I na to jednak Nárkuos nie miał odpowiedzi, więc biały paw odprawił go. Gdy Nárkuos wyszedł przez małą furtkę, opowiedział wszystko Máhneasowi jak umiał najlepiej, ten jednak nie chciał mu uwierzyć. Kiedy zapadł wieczór, wrócili do ojca bez braci, a Áhviman pogrążył się w głębokim namyśle.
Następnego dnia, Áhviman wysłał swojego siódmego syna. Pétias był jeszcze dzieckiem, więc znowu Máhneas odprowadził swojego młodszego brata i czekał za nim przy furtce w murze. Gdy Pétias przeszedł przez małą furtkę, a jego oczom ukazał się przepiękny ogród, zaczął gonić za pawiami, wiewiórkami i małymi ptaszkami, tak jak Nárkuos przed nim. Jednak jak długo biegał, tak długo nie mógł znaleźć zarośli, o których mówił tamten, aż zmęczony przysiadł pośrodku ogrodu nad stawem w cieniu drzew. Słońce wisiało wtedy wysoko, a cały ogród milczał, przytłoczony żarem dnia. Wtem, przy Pétiasie stanęła niewiasta o szatach jaśniejących bielą i oczach czarniejszych od najczarniejszej nocy. Opowiedział jej o tym, jak kocha swoich starszych braci, i zaczął płakać z tęsknoty, a ona ulitowała się nad nim i w dłoń włożyła mu dwie srebrne perły, po czym zniknęła. Pétias poszedł ścieżką, która wiła się przez ogród, w stronę domów po jego przeciwnej stronie. Gdy wszedł do pierwszego z nich, gospodarz spytał go, czy zna dwójkę młodzieńców, których kilka dni wcześniej pobito nad stawem w ogrodzie. Pétias potwierdził, a gdy tamten zażądał zapłaty za nich, wręczył mu dwie perły. Z innego domostwa przyprowadzono Káliosa i Váliosa i kazano całej trójce iść precz. Gdy wyszli przez małą furtkę w murze, Máhneas ucieszył się wielce i zaprowadził ich z powrotem do ojca, który również ucieszył się z odzyskania swoich synów.
Áhviman rzekł do Pétiasa: "Starszych od ciebie zgubiła duma, obżarstwo, pożądliwość, brawura, kłamstwo i głupota. Ciebie jednak Los postawił w odpowiednim miejscu i czasie, byś zwyciężył tam, gdzie inni przegrali. Dlatego będziesz moim ulubionym dziedzicem, a wartość twojego dziedzictwa będzie równa dziedzictwu wszystkich pozostałych mych synów".
I dlatego właśnie wśród Huatów bogacze twierdzą, że pochodzą od najmłodszego syna, Pétiasa, a najbiedniejsi wśród nich od dumnego Prímeasa, który za karę musiał jako pierwszy podejmować się wszystkich najgorszych prac, by odzyskać uznanie ojca. Dlatego też wśród Huatów bogacze mówią do siebie "dziecię", a za symbol przyjęli białe pióro pawia.
///
This is the story which the Huats tell of their origins:
A long time ago, there was an old, rich merchant called Áhviman who had seven sons:
- the eldest, Prímeas,
- the fattest, Máhneas,
- the most beautiful, Kálios,
- the brave one, Válios,
- the false one, Pséudos,
- the stupidest, Nárkuos,
- the youngest, Pétios.
When father Áhviman heard that there is a great treasure to be won, he first sent out his favourite eldest son, Prímeas, to bring it back to him. But Prímeas was a prideful man who wanted to find the treasure on his own. He asked of it neither the fishwives in the market, nor the children in the side streets, nor the workers in the field and on the construction site. When the dusk fell, he came back to his father empty-handed, and Áhviman got very angry at him.
The next day, Áhviman sent out his second son, so that he could bring him the treasure. Máhneas first spoke with the fishwives in the market while buying treats from them, then he shared the treats with the children in the side streets and with the workers in the field and on the construction site. He was told that the treasure is hidden beyond the wall in the west part of the city. The wall turned out to be too high to jump over or climb with a ladder, but Máhneas managed to find a gate in it - but it was very small! However he tried, he was simply too fat to fit inside it. He even bought a measure of olive oil, rubbed it all over his body, and then tried to fit through the gate, but it was all for nothing! When the dusk fell, he came back to his father empty-handed, and Áhviman got very angry at him.
The next day, Áhviman sent out his third son, so that he could bring him the treasure. Kálios spoke with the fishwives, who, enarmored with his charm, told him that the treasure is to be found beyond the wall in the west part of the city. Kálios found the small gate in the wall, walked through it easily, and saw a beautiful garden on the other side. In the middle of the garden, by the pond shaded by trees, some beautiful maidens were resting. Kálios simply could not walk past them indifferently, and they reciprocated his advances due to his charm. When the dusk fell, and Kálios had not returned to his father, Áhviman got scared for his son.
The next day, Áhviman sent out his fourth son. Válios had spoken to his elder brother and knew to go to the high wall in the west part of the city. He found the small gate in the wall, walked through it, and saw the beautiful garden. In the middle of the garden, by the pond shaded by trees, he found Kálios spending time with the maidens. He got angry at his brother, remembering how their father had gotten scared for him when Kálios had not returned the previous night. Suddenly, they both heard the voices of the maidens' husbands, who were looking for them, as they also had not returned home for the night. Kálios got scared, knowing that a severe punishment awaited him, and wanted to run away. But Válios had no intention of becoming a coward, so he went out to meet the maidens' husbands and vowed to defend his brother. He was alone, so they beat him severly, and Kálios afterwards. When the dusk fell, and neither Kálios nor Válios had returned to their father, Áhviman got even more scared for his sons.
The next day, Áhviman send out his fifth son. Pséudos also had spoken to his elder brother and knew to go to the high wall in the west part of the city. He found the small gate, walked through it, but in the middle of the garden, by the pond shaded by trees, he found neither the maidens, nor his lost brothers. So he went further on, along the path that wound through the garden, towards the houses on its other side. When he entered the first one, a householder asked him if he knew the two young men who had been beaten the previous day by the pond in the garden. Pséudos denied, as he was accustomed to lying, exited the house quickly, and went to the second house. He entered it, and when the second householder asked him if he knew the two young men who had been beaten the previous day by the pond in the garden, he denied as well and exited as quickly. For he was accustomed to lying and feared that he also could be beaten. When he entered the third house, he saw his brothers, Kálios and Válios, lying in an inner room. He wanted to walk towards them, but when a householder asked him if he knew these young men, he denied abashedly and walked out instead. When the dusk fell, he came back to his father without his brothers, and Áhviman got very angry at him.
The next day, Áhviman sent out his sixth son, cursing his fate, for Nárkuos was the stupidest of his sons. Yet, he told himself: "Better than him have failed. Their doom were pride, gluttony, lust, recklessness, and falsehood. This son of mine lacks only reason, so maybe he will show virtue that the elder than him had not". Just to be sure, he had Máhneas walk his younger brother and wait for him by the gate in the wall. When Nárkuos walked through the small gate, and saw the beautiful garden, he started chasing after the peacocks, squirrels, and little birds, forgetting about his lost brothers. He ran and ran, entering deeper and deeper into the bushes in the wild part of the garden. Suddenly, he saw a weird sight - a peacock with its feathers glistening with white, and eyes blacker than the blackest night, who sang with a maiden's voice. When is saw Nárkuos, it spoke to him: "I know you are the brother of those who had been beaten and lie in the house of their abusers. Don't you know that they will demand ransom for their release? How did you want to set your brothers free, if you have nothing valuable with you?". Nárkuos had no answer to this, so the peacock continued: "One feather of my tail is more valuable than Psingianan spices and gold from the Apian mines. There is but one thing more valuable than it - name it, and I shall give you the smallest of my feathers, so you might ransom your brothers". Yet again, Nárkuos had no answer to this, so the white peacock let him go. When Nárkuos exited through the small gate, he told Máhneas everything to the best to his ability, but he did not believe him. When the dusk fell, they came back to their father without their brothers, and Áhviman sank into deep thought.
The next day, Áhviman sent out his seventh son. Pétias was still a child, so again Máhneas walked his younger brother and waited for him by the gate in the wall. When Pétias walked through the small gate, and saw the beautiful garden, he started chasing after the peacocks, squirrels, and little birds, as Nárkuos had done before him. But for as long as he was running, he could not seem to find the bushes of which his brother had spoken, and so, exhausted, he sat down in the middle of the garden, by the pond shaded by trees. The sun stood high in that hour, and the whole garden remained silent, overwhelmed by the heat of the day. Suddnely, a maiden appeared by Pétias, her clothes glistening with white, her eyes blacker than the blackest night. He told her how he loved his elder brothers, and began to cry of longing, and she showed him mercy, and put two white pearls into his hands, and disappeared. Pétias walked along the path that wound through the garden, towards the houses on its other side. When he entered the first house, the housemaster asked him if knew the two young men who had been beaten a few days before by the pond in the garden. Pétias confirmed, and when the housemaster demanded ransom for them, he handed him the two pearls. Kálios and Válios were brought in from a different house and all three of them were told to be gone. When they exited through the small gate in the wall, Máhneas cried out with joy and walked them back to their father, who also rejoiced at regaining his sons.
Áhviman said to Pétias: "Elder than you were doomed by pride, gluttony, lust, recklessness, falsehood and stupidity. But Fate placed you in the appropriate time and place, and you have won where others had failed. So you shall become my favourite heir, and the value of your inheritance shall equal the inheritances of all my other sons".
And that is why among Huats their rich claim to be descended from the youngest son, Pétias, and the poorest among them from the prideful Prímeas, whose punishment was to be the first to undertake all the worst labours in order to regain the favour of his father. And that is why rich Huats call each other "child", and have taken a white peacock's feather as their symbol.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz