Każdy kiedyś umiera. A co potem?
Oczywiście zmarłego należy najpierw pochować, co zazwyczaj wiąże się ze spaleniem ciała, chociaż w Apii zwyczaje są inne i tam ciało nieboszczyka składa się wraz z ulubionymi przedmiotami w suchej, wietrznej grocie, gdzie samoczynnie ulega procesowi mumifikacji.
Powód, dla którego zazwyczaj jednak ciała się pali, jest taki, że zmarły przebywa wśród żyjących po swojej śmierci, a istnienie jego ciała znacznie mu to ułatwia. Mnisi Losu nauczają, że ta ciągła interakcja między Światem Żywych (Bíotannis Lókku) a Światem Duchów (Átmānnis Lókku) jest wywołana przede wszystkim przez niewłaściwie wykonane rytuały pogrzebowe, które czasem mogą przynosić korzyści żyjącym, zazwyczaj jednak wiążą się z cierpieniem dla obu stron, zwłaszcza dla zmarłych, którzy czują potrzebę przejścia dalej, ku oczyszczeniu i dalszej wędrówce dusz. Cierpienie zmarłej duszy potęguje się wraz z upływem czasu, powoli odejmując jej rozum, aż pozostaje tylko kłębek odruchów targany jakąś silną, najczęściej bardzo negatywną emocją. Wyjątkowo silna emocja - niesprawiedliwość, zazdrość, obsesja - może sprawić, że miejsce nawiedzane przez zmarłego stanie się absolutnie niemożliwe do dalszego zamieszkania, wymuszając wyludnienie całej wioski bądź kamienicy. Pożałowania godny los.
Celem dusz jest udać się do Zaświatów Zapomnianych (Azamnámniotannis Distálokku) i przejść oczyszczenie - nie tylko zostać zapomnianymi przez żyjących, ale też zupełnie zapomnieć o swym przeszłym życiu przed reinkarnacją. Olbrzymia większość wszystkich ludzi, którzy kiedykolwiek żyli nad Mahnedanem, trafia właśnie tutaj. Po tym, jak przeżyli swoje zwyczajne, pełne znoju i trudów życia, tutaj mogą wreszcie odpocząć.
Ale nie wszyscy. Najgorsi ludzie, szumowiny pełne nienawiści, złości i chuci, trafiają do Zaświatów Cierpień (Páttannis Distálokku). Mnisi Losu w trakcie swych podróży astralnych nie zauważyli, by umieszczała ich tu jakaś potężna istota, raczej po prostu sama żółć tych nieszczęśników każe im sobie nawzajem wyrządzać krzywdę i ściągać się coraz niżej w czeluści, w których ich własny gniew pali ich żarłocznym ogniem, i skąd bardzo trudno się wyrwać ku reinkarnacji. Zdaje się też, że nie istnieje twarda granica między oboma dolnymi Zaświatami, więc dusze osób, które umarły z nieczystym sumieniem, potrzebują modlitw żywych, by się mogły jak najszybciej oczyścić i nie doznać niepotrzebnych cierpień ze strony najbardziej złych dusz.
To są dolne zaświaty, albo i Podświat (Subúlokku), do którego, jak się rzekło, trafia olbrzymia większość wszystkich ludzi. Ale są też ludzie wybitni, indywidualności, których poczynania zmieniają obraz świata, geniusze, którzy nie znajdują sobie równych w swym pokoleniu. Im pisany jest Nadświat, Altólokku, czyli Zaświaty Herosów (Ástarannis Distálokku), z których nawet po śmierci mogą wpływać na losy innych śmiertelników. Z powierzchni ziemi bogate dwory herosów wyglądają jak układy gwiazd, które każdej nocy wędrują po niebie, wchodząc ze sobą w przeróżne interakcje, czasem wspólnie podążając w jednym kierunku, czasem się przenikając, a w przypadku dworu Ántaresa - zawsze pędząc w stronę przeciwną do innych gwiazd, ku spotkaniu z Pánipanną, by w miłosnym uścisku obu konstelacji obudzić uśpioną przyrodę rychło w czas na równonoc wiosenną. I żyjący mogą dołączyć do tego niebiańskiego tańca, jeśli - jak wspomniano - okażą się godni wspominania przez stulecia po swojej śmierci. Wtedy ich dusza, zamiast opaść, unosi się wysoko i zajmuje miejsce jako nowa gwiazda w jednym z niebiańskich pałaców.
///
Everyone dies eventually. And then what?
Of course, the deceased must first be buried, which usually involves cremation, although in Apia, customs are different, and the deceased's body is placed with their favorite objects in a dry, windy cave, where it naturally turns into a mummy.
The reason why bodies are usually cremated, however, is that the deceased remains among the living after death, and the existence of their body makes this much easier for them. The Monks of Fate teach that this constant interaction between the World of the Living (Bíotannis Lókku) and the World of Spirits (Átmānnis Lókku) is caused primarily by the funerary rites being performed improperly, which can sometimes benefit the living, but usually involves suffering for both parties, especially the deceased, who feel the need to move on towards purification and the further passage of souls. The suffering of the deceased soul intensifies over time, slowly eroding its reason until all that remains is a bundle of reflexes animated by a powerful, usually very negative emotion. An exceptionally strong emotion - injustice, jealousy, obsession - can make the place haunted by the deceased absolutely uninhabitable, forcing the depopulation of an entire village or tenement house. A pitiful fate.
The goal of souls is to travel to the Afterlife of the Forgotten (Azamnámniotannis Distálokku) and undergo purification - not only to be forgotten by the living, but also to completely forget their past lives before reincarnation. The vast majority of all people who have ever lived on the Mahnedan River end up here. After living their ordinary lives, filled with toil and hardship, they can finally rest here.
But not all of them. The worst people, wretched scum filled with hatred, anger, and lust, end up in the Afterlife of Suffering (Páttannis Distálokku). During their astral journeys, the Monks of Fate haven't noticed any powerful being placing them there; rather, the very bile of these unfortunates compels them to harm each other and drag each other ever deeper into the abyss where their own anger burns them with a voracious fire, and from where it is very difficult to escape towards reincarnation. It also seems that there is no hard boundary between the two lower Afterlives, so the souls of those who die with a bad conscience need the prayers of the living to be purified as quickly as possible and not suffer needless suffering from the most evil souls.
This is the lower Afterlife, or the Underworld (Subúlokku), to which, as mentioned, the vast majority of all people go after death. But there are also outstanding individuals, personas whose actions change the face of the world, geniuses unmatched in their generation. They are destined for the Overworld, the Altólokku, or the Afterlife of Heroes (Ástarannis Distálokku), from which, even after death, they can influence the lives of other mortals. From the surface of the earth, the opulent courts of heroes appear like groups of stars that wander across the sky every night, interacting with one another in various ways, sometimes moving together in one direction, sometimes interpenetrating, and in the case of Ántares' court, always rushing in the opposite direction to the other stars, toward an encounter with Pánipanna, to awaken dormant nature in the loving embrace of both constellations, around the time of the spring equinox. And the living can join this celestial dance if - as mentioned - they prove worthy of being remembered for centuries after their death. Then their soul, instead of falling, rises high and takes its place as a new star in one of the heavenly palaces.
